Mona, een vriendin die nooit veroordeelt

‘Lieve Mona’ stond er boven de vele brieven die ze 25 jaar lang voor weekblad Story beantwoordde. Maar ook nu nog wordt Loek Kessels (78) op straat aangesproken met ‘Mona’. “Ik laat het zo, want ik vind het wel lief klinken.”

Haar rijzige gestalte vult de deuropening. Het witte haar in de zo bekende korte coup. “Kom binnen”, klinkt het hartelijk en met één blik in de vriendelijke blauwe ogen en een stevige handdruk is de kennismaking gedaan. Niet alleen de gastvrouw zorgt voor een enthousiast welkom. Ook hondje Silly, eigenlijk Silver, levert al springend en huppelend zijn bijdrage.
“Ik heb de woonkamer een beetje aan kant gemaakt. Maar poetsen is niet mijn ding, ik schrijf liever”, lacht Kessels, terwijl ze koffie zet. Gelukkig maar, want dat leverde weer een nieuw boek op. ‘Vogels van kristal’ is de titel. Een verhaal over vriendschap, de ziekte Alzheimer, liefde en twijfel. “Ik heb zelf meegemaakt dat iemand in mijn omgeving aan alzheimer leed. Mijn ex-man. Helaas was men toen nog niet zo ver dat men de symptomen herkende. Dat heeft even geduurd en juist dat bracht veel onbegrip, verwarring en verdriet met zich mee.”

Dekmantel
Kessels werd geboren in Amsterdam-Zuid. Ze was de dochter van banketfabrikant Brandt en actrice Leonie Brandt-Putz. Haar moeder leidde een leven, waarvan Kessels nog altijd het fijne niet weet. “Ze is eigenlijk een vreemde voor me, mijn moeder. Ik ken die vrouw niet. Het was een prachtige vrouw om te zien”, wijst Kessels naar een kleine foto aan de muur. Juist door haar schoonheid wist de actrice door te dringen in hogere kringen. Het was haar dekmantel om voor de Nederlandse inlichtingendienst Berlijn te bezoeken, ver voor de Tweede Wereldoorlog. Ze werd opgepakt en kwam in kamp Ravensbrück terecht. Korte tijd na haar terugkeer na de oorlog overleed haar man. “Mijn moeder was toen al zwaar alcoholist en mishandelde en vernederde mijn broer en mij. Het was verschrikkelijk”, peinst Kessels voor zich uit. Even is het stil, op de radio na, waaruit vrolijke muziek schalt. “Soms wilde ik, dat ik nog eens met mijn vader over haar zou kunnen praten. Hoe het voor hem was om met haar te leven. Maar ja, dat kan niet meer.”

Rimburg
Moeder Brandt kwam oorspronkelijk uit Würselen. “Ze wilde graag terug naar de omgeving waar ze opgroeide en zo kwamen we in Rimburg terecht. Mijn moeder begon er nota bene een café-restaurant en zwembad. Ik vond het vreselijk. Rimburg was voor mijn gevoel het einde van de wereld. Maar tot mijn grote verbazing was het er leuk. Ik behaalde mijn diploma voor zwemlerares. Nog altijd als ik in Rimburg kom, noemen mensen mij ‘Loekie van het zwembad’. Ik heb er zoveel leuke en lieve mensen leren kennen.” Dan lachend: “Rimburg is na Amsterdam de leukste plek om te wonen. ”

Lieve Mona
De Mona-rubriek nam bijna 25 jaar een groot deel van haar tijd in beslag.
Hoe ze al die jaren een antwoord of reactie vond op de vele vragen en problemen? “Gewoon”, antwoordt de nu in Schaesberg wonende Kessels nuchter, “niet oordelen of veroordelen. Ik houd van mensen en vanuit die liefde voor de medemens wist ik altijd het juiste antwoord te formuleren. Ik nam de rol van de vriendin over. Vroeger werden de problemen met een kopje koffie aan de keukentafel besproken. Tegenwoordig is daar geen tijd meer voor. Neem de tijd, luister en praat vooral met elkaar.”
Juist dat is Kessels grote kracht. Ook deze morgen. Met een waterval aan woorden opent ze haar hart en laat ze mensen toe in haar leven. Ze verbergt niets en kan in die openheid anderen bemoedigen. “Mijn moeder zei wel eens smalend ‘jij laat iedereen in je hart kijken’. Dat wil ik juist, want dat is voor mij de enige manier om anderen te helpen.”
Ook haar eigen ervaringen maakten van Kessels een goede Mona. “Ik wist waar kinderen het over hadden als ze schreven over hun alcoholverslaafde vader of moeder. Ik wist hoe de ziekte van een partner er in hakt en hoe moeilijk een echtscheiding is.”

Knuffel
Op straat wordt Kessels nog regelmatig aangesproken. “Laatst nog in de supermarkt. Ik heb daar zo fijn met iemand staan praten tussen de suiker en de koffie. Met een knuffel hebben we afscheid genomen. Het is zo belangrijk om iemand te hebben die je begrijpt en die je aandacht geeft. Ik heb daar geen moeite mee. Zo was ik op een keer in Amerika in een wegrestaurant. Daar zat een dame op leeftijd alleen aan een tafeltje. Op haar hoofd een rood hoedje, haar mooiste jurk aan en de lippen gestift. Voor zich een kop koffie en koek. Ze had er duidelijk werk van gemaakt om uit te gaan. Dat intrigeerde me zo. Toen ik naar het toilet ging, liep ik langs haar tafel, stopte en zei: ‘wat ziet u er prachtig uit’. De dame glunderde en was duidelijk blij met mijn aandacht. Waarom tonen we elkaar niet vaker onze oprechte positieve belangstelling?.”

Ouder
Over het antwoord op de vraag hoe het leven is nu ze ouder wordt, hoeft Kessels niet lang na te denken. “Ik vind het heerlijk, ik heb zo’n druk, maar vooral rijk leven. Ik leer ook nog iedere dag. Ook geniet ik, vooral van mijn dochter en haar gezin. Ik kon eigenlijk geen kinderen krijgen. Na een zware operatie werd ik zwanger. Voor de operatie vroeg ik aan de arts hoeveel kans ik had op een zwangerschap. Daar gaf hij geen antwoord op. Later, toen ik mijn dochter in de armen hield, vroeg ik het hem weer. Eén op een miljoen, zei hij.” Kessels lacht: “ Ik hoef geen lot uit de loterij. Met de geboorte van mijn dochter, heb ik de hoofdprijs gewonnen.”

Eenzaam werk
“Schrijven is een eenzame bezigheid. Het kost mij heel veel zelfdiscipline. Het liefst doe ik honderd dingen door elkaar. Daarnaast houd ik van mensen. Maar tijdens het schrijven moet ik me zo op mijn werk concentreren dat er voor andere dingen geen tijd is. Ik mis die contacten dan heel erg en dat vormt iedere keer weer een strijd. Daarbij vereenzelvig ik me met de hoofdpersoon. Ik doorleef als het ware het boek. Als het klaar is, geef ik mezelf een compliment, ‘goed gedaan meisje’ zeg ik dan, geef er zelfs nog een schouderklopje bij en daarna loop ik nog een tijdje verdwaasd rond.”

Parkstad Plus (november 2010)

Advertenties
Dit bericht is gepubliceerd op 30 oktober 2010 om 07:30 en is opgeslagen onder Artikelen. Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: